Reisverslag Kroatië

1. Zaterdag 25 augustus

Vandaag is het dan zo ver: ook wij gaan op vakantie ! Om half zeven gaat de wekker en om iets na half acht vertrekken we vanuit Ede. De hoeveelheid bagage valt reuze mee.
We schieten goed op - al heel snel zitten we in Duitsland en om een uur of half een wisselen we tijdens de tweede stop. Nu ga ik rijden. Wel even wennen, maar de auto van Mark doet het erg goed. We stoppen vrij kort na Frankfurt om een broodje te eten. Dan gaat het in een ruk door naar Salzburg, en dat is prachtig. We zien eerst alleen bergen voor ons, maar al snel zitten we er midden tussenin. Fantastisch, wat is dat mooi !
Weer een stop verder neemt Mark het weer over - we hebben inmiddels ruim 900 km gereden. Mark rijdt door de 'enge' tunnels en dan komen we bij Villach, waar we willen eten en slapen. Dat valt nog niet echt mee, want nergens accepteren ze een creditcard ... hoewel, tenslotte vinden we Jozef en daar hebben we geluk want de laatste vrije kamer.
Even lekker eten (gegrild vlees, aardappelen, groenten en salade, opgediend met groot sterretjesvuurwerk) en een klein stukje wandelen. We komen de grootste tor allertijden tegen en gaan naar het hotel terug, waar we lekker douchen.
Mark lijkt nu toch ook wat meer in vakantiestemming te komen, dus het belooft een fijne vakantie te worden !

2. Zondag 26 augustus

Na lekker geslapen te hebben gaat om half acht de 'wekker' van Daphne. Bij het ontbijt blijkt dat we de enigen in het hotel zijn. We gaan eerst tanken in het dorp. Daphne gaat rijden, waardoor ze ongewild door de tunnels moet rijden, zelfs de Karawankentunnel van 8 km die ons in Slovenië brengt. Hier tanken we nogmaals en ik kan niets in de winkel vinden wat lekker én goedkoop is.
Na de tolweg te hebben verlaten gaan we maar wat inslaan in een dorpje. De huizen hier doen aan Oostenrijk denken.
Nu nemen we een kronkelweg naar Kroatië, waar het een komen en gaan is van Duitsers. We stoppen om wat te eten en te plassen. Honderd meter over de grens koopt Daphne taxfree Istrische vermout. Ik rij door de douane van Kroatië heen, maar word letterlijk teruggefloten om onze paspoorten te laten zien.
We komen aan bij de zee, een geweldig gezicht. In Lovran drinken we koffie aan zee. We rijden door naar Moscenicka, omdat dat de laatste plaats voor Brestova is waar nog een strand is.
De kamers zijn hier erg duur, zodat we maar op een 'autocamp' de tent opslaan. Snel omkleden en naar de zee. Op het kiezelstrand komen de matjes goed van pas. De strandschoenen trouwens ook. Het is verschrikkelijk druk. Lekker snorkelen en genieten van de huizen in Italiaanse stijl.
Om zeven uur gaan we terug naar de camping om te douchen. Daarna gaan we eten bij een restaurant aan het strand. Onderweg kijk ik naar een soort jeux-de-boules spel dat door lokalen wordt gespeeld, en belt Daphne naar huis. Het eten is lekker en veel. Ik vlees, Daphne spaghetti. Onder het genot van een ijsje (Daphne) lopen we nog wat tussen de huizen door. Om elf uur slapen we.

3. Maandag 27 augustus

Vanochtend al vroeg wakker op de camping. We maken thee en halen brood en kaas, waarna we ontbijten bij (eerst half in, maar vanwege de warmte niet te doen) de tent. Die breken we vervolgens af en dan gaan we op weg naar Brestova. Onderweg even een fotostop en dan verder naar de veerboot. Die komt net aan, dus we hebben geluk.
We varen naar het eiland Cres, waar we doorrijden naar de hoofdstad, Cres. Die is erg leuk, met gekleurde huizen langs de haven. We drinken een cappuccino, lopen nog wat rond en kopen kaarten en fruit. Mark wilde eigenlijk hier blijven, maar ik dacht dat we beter door konden rijden omdat we later nog de Plitvice meren willen bezoeken en dan wordt het allemaal wel wat krap met de tijd.
We besluiten naar Losinj te rijden. Het is een mooie tocht, vooral het laatste stuk dat langs het water loopt. In Mali Losinj hebben we wat moeite het centrum te vinden, en bij het agentschap weten ze ons te vertellen dat het niet mogelijk is een kamer voor 1 nacht te krijgen. We worden verwezen naar hotel Istra, dat aan de haven ligt. Omdat het niet erg duur is en bovendien erg mooi ligt, besluiten we dit te doen. De kamer ligt aan de voorkant, met een erg gaaf uitzicht dus, en de douches zijn op de gang. We kunnen ons echter niet direct inchecken, want de receptionist heeft pauze.
Wij balen, maar gaan dan maar op zoek naar een 'strand'. Dat lukt prima, we vinden een goede stek op de rotsen - het is hier niet druk maar wel erg mooi snorkelen. We zien veel vissen !
Na het inchecken en het zoeken naar de auto - het is hier een wirwar van straatjes en trappetjes, kunnen we op zoek naar een eettentje. We vinden een Mexicaan. Helaas duurt het even voor we opgemerkt worden en is het eten niet warm (en bovendien niet compleet, afgaande op de menukaart), maar toch is het leuk en wel lekker.
We lopen nog wat rond en drinken (ik) koffie, en dan weer op zoek naar de auto (voor vergeten spullen), maar in het donker is het helemaal niet te vinden ! Dorstig drinken we nog een frisje bij het hotel en dan gaan we naar bed. Het is even na 23 uur en warm !

4. Dinsdag 28 augustus

Om half acht staan we op, ik heb het erg warm gehad dus nog maar even douchen. Het ontbijt is een beetje karig maar toch voldoende.
We gaan eerst wat boodschappen doen en rijden daarna de auto naar de haven voor het hotel, zo hoeven we niet veel te sjouwen met bagage. Eerst nog even genieten van cappuccino in de haven, daarna rijden we door naar Nerezine voor de beklimming van de Televrina.
De beklimming is zwaar door de rotsen en de hitte, we zijn doorweekt van het zweet. Het uitzicht is echter fantastisch. Daphne loopt uiteraard voorop. Dan blijkt dat de top nóg hoger te liggen, dat heb je altijd. We lunchen boven. In het afdalen is Mark weer sneller. Daphne heeft last van enkels en knieën.
We rijden verder en maken een tussenstop bij een tankstation, want de drie liter water die we bij ons hadden was al op !
In Meraq nemen we de boot naar Valbiska op het eiland Krk (wat een naam), ook hier hebben we geluk want we passen er nog net op. We besluiten niet te stoppen in de plaats Krk, maar door te rijden naar Baska, waar we op een autocamp gaan kamperen, vlak aan zee. Het is al laat (16u) maar we gaan uiteraard toch nog zwemmen. Geen zand maar kiezels, de Lonely Planet klopt dus niet. Daphne verliest haar waterschoen, ik probeer mijn kennis van 'opsporen en bergen' toe te passen, maar door de sterke golfslag lukt het niet. Er staat een stevige wind.
Op de camping douchen en wat kleren wassen. Na veel zoeken vinden we een eettentje 5 meter van de zee. Mark neemt pasta, Daphne inktvis. We lopen nog een heel eind langs de kade en Daphne koopt een ijsje. Moe gaan we slapen. In de verte klinkt de camping entertainer.

5. Woensdag 29 augustus

Na een onrustige nacht (veel herrie, waar Mark gelukkig doorheen sliep met z'n oordoppen en z'n fijne luchtbed), worden we rond half acht wakker. Er staat al een hele rij bij de toiletten. We maken thee en eten wat brood voor de tent. Mark geniet zichtbaar van het gebrek aan privacy. Terwijl hij afwast, breekt Daphne de tent af en dan kunnen we naar de veerboot die ons naar het eiland Rab zal brengen.
We zijn ruim een uur te vroeg en vullen die tijd met een goede cappuccino en het schrijven van kaarten. Tenslotte varen we de haven van Baska uit. De tocht is rustig, met een aangenaam briesje op het dak, en duurt een uur.
Aangekomen in Lopar blijkt dat het bordje naar 'Rab' te zijn gedraaid, zodat we eerst verkeerd rijden. Tenslotte bereiken we Rab, een middeleeuwse stad aan zee. We bekijken wat oude straatjes en kerken (wel 4 op 500 m !), en eten wat bammetjes in een parkje bij de haven.
Dan nemen we onze intrek in het pension dat we vonden, en gaan met zwemspullen terug naar het oude centrum. Achter de kerken ligt een park, dat uitkomt in zee ! Het water is weer erg lekker, maar snorkelend is er niet erg veel te zien. Hier verpozen we de rest van de middag, en het is Mark die in slaap valt (wie had er ook weer goed geslapen ?).
Tegen het vallen van de avond lopen we via het park terug naar ons pension. Onderweg koop ik een erg leuk jurkje, dat ik na het douchen aantrek. Echter, eerst is het borreltijd ! We hebben niet voor niets drank gekocht ...
We eten wat bij Ali Baba in het oude centrum, in de tuin (tussen de andere huizen), erg goed en een vriendelijke ober die Engels spreekt ! Daarna lopen we nog wat door het stadje en via een omweg naar het pension. Even na elven liggen we in bed - en lekkere bedden !

6. Donderdag 30 augustus

In de ochtend lijkt het weer wat minder: er hangt een dunne laag bewolking. We verlaten het eiland Rab met een pontje, de rij is echter lang en enkele Duitsers en Italianen zijn erg vriendelijk door voor te dringen. Het lijkt of sommigen hun hele huis meenemen.
Op het strand aangekomen drinken we koffie bij een uitzichtpunt (op de eilanden) en informeren we hoe we in Plitvice kunnen komen. Het is een heel stuk vanuit Senj, wel 2 uur rijden. Langs de weg is duidelijk te zien dat hier nog niet zo lang geleden is gevochten: kogelgaten in huizen, afgebrande huizen, slecht wegdek. Door de slechte wegen duurt het ook vrij lang voor we er zijn.
We besluiten de onderste meren/watervallen te bezoeken. De Plivice meren staan op de lijst van Unesco. De meren liggen op verschillende niveaus en zijn met elkaar verbonden. Het water is helder lichtblauw en lijkt veel kalk te bevatten. Er zwemt slechts één vissoort. Er omheen veel bossen.
Na een uur of drie rijden we weer hetzelfde stuk terug naar Senj, en vanuit daar naar Crikvenica. Het is hier moeilijk een kamer te vinden. Eerst proberen we het zelf, daarna via een bemiddelingsbureau. De kamer is simpel (bankbed, koude douche op de gang) en erg duur (187 Kn).
We nemen een welverdiende borrel, en gaan dan Pizza (Calzone) eten met wijn. Aangeschoten lopen we terug en het kost weinig moeite om in slaap te komen.

7. Vrijdag 31 augustus

Vannacht heeft het hard geregend, maar als we wakker worden is het droog. Lekker geslapen, maar de koude douche schudt ons hardnekkig wakker.
We besluiten eerst te gaan ontbijten en dan uit te checken, maar de hospita komt ons snel herinneren dat we vóór 10 uur moeten vertrekken. We bestellen een ontbijt bij een barretje, maar dat is op, dus lopen we door. Bij een hotel mogen we aanschuiven aan het ontbijtbuffet. Als we willen betalen, loopt de serveerster weg en laat ons staan, dus lopen we naar buiten. Dan komen er twee dames achter ons aangerend, duidelijk boos. Ze willen niet naar ons luisteren en doen of we de grootste misdadigers zijn. Wij betalen en gaan op zoek naar een winkeltje voor de lunch, waarna we uitchecken en in de auto stappen.
Tot aan het einde van Reijka gaat het goed maar dan wordt het een hoop zoekwerk, als gevolg van een onduidelijke kaart en slechte bewegwijzering.
Uiteindelijk vinden we de weg richting Groznjan, ons vertrekpunt van de wijnroute van de ANWB. We slaan een weggetje in op zoek naar een wijnboer, maar vinden die niet. Dus rijden we verder en drinken koffie bij een barretje langs de 'rivier' de Mirna. We bereiken Groznjan via een kronkelend, stijgend grindpad van 5 km. Er klinkt klassieke muziek: het plaatsje is Middeleeuws, was verlaten, maar wordt nu gebruikt door musici en kunstenaars. Veel kleine steegjes met oude, vervallen gebouwen dus, veel galeries en muziek. Een wijds uitzicht ook, want bovenop een berg. Erg gaaf. We picknicken in de achtertuin van een muziekhuis, op de wip.
Dan rijden we naar beneden en rijden naar Motovon, alweer een mooi Middeleeuws stadje bovenop een berg. Het nut van het onverharde pad in plaats van de weg te gebruiken (aanbevolen door de ANWB) ontgaat ons. Het uitzicht is weer erg mooi, veel wijngaarden. We beklimmen de toren van de Stevenskerk, maar helemaal boven zit een wespennest dus gauw weer naar beneden.
We rijden door, verder naar Pazin. We zouden hier, in het binnenland, veel door boeren aangeboden producten moeten zien, onder andere wijn. Dit vinden we niet, wel een wegopbreking, hoe moeten we nu verder ? Een Kroaat die achter ons reed, vraagt of we op weg zijn naar Pazin en maant ons achter hem aan te rijden. Via kleine weggetjes en dorpjes die niet eens op onze kaart staan, bereiken we Pazin.
Omdat we toch wel erg graag wijn willen proeven, gaan we naar het toeristenagentschap om te informeren. Tegelijk regelen we een kamer, met balkon met een gaaf uitzicht op de heuvels in dit landschap. We vinden een wijnboer, door de VVV op de hoogte gesteld van ons bezoek.
We proeven rode en witte wijn en komen een Kroatisch stel uit Zagreb tegen dat goed Engels spreekt. We kopen rode wijn en gaan met de Kroaten op weg naar de andere wijnboer in deze regio. Inmiddels is geregeld dat hij ons bij de grote weg komt oppikken. Een aardige man, met lekkere wijnen en een wijnlokaal en kelder in aanbouw. Z'n vrouw komt met hapjes en wij kopen 2 flessen witte wijn (de rode wordt nog niet verkocht).
Dan nemen we afscheid en gaan naar Pazin om te eten. Het valt niet mee om wat te vinden, en we eindigen bij een ongezellige pizzeria. Goedkoop en best wel lekker, en vroeg in onze kamer.
Daar gaan we een spel spelen, nadat Daphne het dagboek heeft bijgewerkt en Mark de regels bestudeert. We sluiten af met een slaapmutsje. Wat een gave dag !

8. Zaterdag 1 september

Zoals gewoonlijk gaat om half acht de wekker. Op het balkon eten we ons zelf gemaakte ontbijt. Het is bewolkt maar het lijkt beter te worden. We rijden weer verder en stoppen als eerste in Zminj. Hier lopen we een stuk door het dorp (rond de kerk), maar verder valt er niet veel te ontdekken en we rijden dus snel door.
Onderweg zien we veel muurtjes van natuursteen staan die stukken grond afscheiden, maar de ronde huisjes zijn moeilijk te ontdekken. In Svetvincenat drinken we eerst cappuccino en proberen we het kasteel te bezichtigen maar deze is (uiteraard) dicht. Het weer is beter geworden (zon).
Op naar Vodnjan waar we mummies willen bekijken, maar op het moment dat we naar binnen willen sluit de tent voor anderhalf uur vanwege lunch ! Afgeknapt rijden we weg, maar Daphne's ogen op stokjes vallen op een bord voor een wijnroute, en na veel gevraag en heen-en-weer geloop gaan we bij twee wijnboeren langs die alleen witte (maar wel lekkere) wijn verkopen.
We rijden (een klein stuk) door naar Pula. In Pula gaan we naar een toeristenbureau en vragen naar een kamer. De eerste die we bezoeken is 200 Kuna bij een vrouw die we niet verstaan. De tweede is 180 Kuna inclusief ontbijt, die nemen we. Het ligt slechts honderd meter van het amfitheater !
We gaan in een parkje bij de haven lunchen (half vier is het) en parkeren dan de auto bij het verblijfadres. We gaan een wandeling doen uit de Deltas gids. Deze is echter onduidelijk qua beschrijving en kaart, daardoor lopen we meerdere keren mis en missen we een aantal hoogtepunten.
Het is inmiddels gaan regenen, daarom schuilen we bij een Caffe Bar en drinken thee / cappuccino (de derde van de dag !).
We zien onder andere het amfitheater, kerken en diverse oude toegangspoorten. De Augustustempel aan het Forum en het archeologisch museum zijn (uiteraard) dicht. Voor de rest zijn de Romeinse invloeden duidelijk merkbaar.
We gaan terug naar onze kamer, kleden ons warmer aan, en gaan dan eten aan het Forum. Het eten is niet bijzonder lekker (Mark). In regen en wind lopen we terug naar de kamer, waar ik het dagboek bijwerk en Daphne de Libelle leest. Ik val in slaap en niet veel later Daphne ook.

9. Zondag 2 september

Vanochtend iets langer blijven liggen want we doen geen routes meer. Daarbij zijn we bang dat we met slecht weer toch niet veel kunnen doen in Rovinj, ons doel van vandaag.
We krijgen een ontbijt (droog wit brood met jam, koffie met veel melk en koekjes) en gaan dan naar het archeologisch museum. Dat is wel leuk, jammer alleen dat een beschrijving vaak mist en anders meest alleen in Kroatisch. Wel mooie dingen.
Een cappuccino en dan gaan we op weg naar Rovinj. Eerst via kleine weggetjes langs de kust, maar dat lukt niet, al staat dat wel op de kaart. Wel zien we nog een paar Slavische huisjes. Gelukkig lijkt het weer beter te worden - de zon schijnt tussen de wolken door. Uiteindelijk bereiken we Rovonj en dan is het tijd om fruit te kopen en cappuccino te drinken.
Dan lopen we weer een stadswandeling - het is een prachtig stadje met lieftallige straatjes en mooie geveltjes. Bovenop de heuvel staat de Euphemiakerk met de hoogste toren van Istrië. Bovenop hebben we een schitterend uitzicht. Beneden brand ik een kaarsje voor mamma. Dreigend drijven regenwolken aan de lucht over, maar daar blijft het bij.
We willen kaas kopen voor ons brood, maar alles is dicht. Dan maar banaan op brood, ook lekker !
Dan proberen we een kamer te krijgen, maar de prijzen zijn hier echt te hoog (100 DEM/nacht) dus gaan we naar de camping. Gelukkig schijnt het morgen erg mooi weer te worden en komt er geen regen meer. De camping ligt aan zee, met uitzicht op het stadje, en is lekker rustig en mooi opgebouwd onder het bos.
We zetten de tent op en drinken een borrel, waarna Daphne een duik neemt in het heerlijke water terwijl Mark aan de waterkant wat leest.
Na een douche zetten we de kaarsjes aan en lezen cq schrijven wat, voordat we naar de stad lopen voor een hapje. In onze gidsjes werden een paar restaurants aanbevolen - wij vinden Veli Joze wel heel leuk dus wachten tot er een tafeltje vrij is. Het eten is inderdaad lekker, we nemen er wijn bij. Mark heeft een mixed grill en ik een zeevruchtenrisotto. Ook samen een voorgerecht van kaas met truffel, want dat moeten we toch geproefd hebben.
Na het eten willen we nog wat drinken bij Valentino dat ook werd aanbevolen. Het is inderdaad een belevenis: op kussens op de rotsen boven het water, met relaxte muziek, kaarslicht en cocktails. Dat hadden we niet willen.
We lopen terug naar de camping, en als ik een grapje maak waarom ik zelf moet lachen, reageert Mark: 'jij hebt teveel gedronken - hik !' Slappe lach dus nu, Mark heeft echt de hik. Om 2330 zijn we bij de tent en gaan dan lekker slapen.

10. Maandag 3 september

Vandaag wordt het een bakken-en-braden-dag, want het wordt mooi weer, zo hebben ze ons beloofd. Omdat we geen ontbijt hebben, eten we sultana's met thee voor de tent.
We pakken onze spullen voor het strand, en gaan inkopen doen in het nabije dorpje, Porton Biondi. Daarna zet ik Daphne af bij het strand en zet de auto bij de tent, waarna ik naar het strand loop. Hier ontbijten we verder, gevolgd door een cappuccino van de strandtent.
We liggen op een rotsachtige ondergrond naast twee Duitsers, die continu staan en rare oefeningen doen. Snel verkassen we naar een vlakker stukje. We onderhouden onszelf met lezen, zwemmen, snorkelen, dobberen met Mickey en roddelen over de twee Duitsers die naast ons liggen en enkelen verderop.
Het is erg warm maar gelukkig staat er een wind. De wolken schijnen alleen in het binnenland te blijven hangen. Nog meer cappuccino en lunch. Aan het einde van de dag douchet ieder en slaan we een paar borrels achterover.
We lopen naar Rovinj. Daar gekomen slaan we eerst wat eten in, en gaan dan eten bij een restaurantje aan zee. Daphne neemt een mixed fish, en ik een spaghetti, beide met witte wijn, gevolgd door espresso. Dat alles voor 130 Kuna ! (40 gulden) totaal. Na het eten koopt Mark nog een ijsje voor Daphne en geeft een rondleiding door de straatjes van Rovinj.
Tevreden lopen we langs de kust terug naar de camping. Hopen dat morgenochtend die hond niet meer blaft en de trompet van de trompetbeoefenaar het heeft begeven.

11. Dinsdag 4 september

Vanochtend voor de tent ontbeten met de spullen van gisteravond, en de tent afgebroken. Er zijn wel wat wolkjes aan de lucht, maar de zon schijnt en het is warm.
We rijden richting Porec en willen onderweg bij een wijnboer wat proeven, maar hij is niet thuis. Wel slaat Mark een buts in z'n portier als die naar beneden openvalt tegen een busje.
Via een standje met brandewijn komen we in Porec terecht. Daar willen we meteen een kamer regelen, omdat 's-middags alles nu dicht gaat. Deze keer kost dat geen moeite - we vinden een heel appartement voor 240 Kuna ! Het moet nog wel schoongemaakt, dat zal snel gebeuren.
Wij gaan de stad in voor de inmiddels gebruikelijke cappuccino en stadswandeling. Alweer een stadje met overblijfselen van de Romeinen en bobbelige straatjes met eeuwenoud plaveisel. De Euphrasiusbasiliek staat op de lijst van Unesco en heeft erg mooie mozaïeken. De toren moet uiteraard beklommen worden volgens Daphne, en dan kijken we uit over oud Porec en de zee. De lucht is inmiddels bezaaid met grijze wolken.
We lopen verder langs het oud Istrisch parlement en ruines van Romeinse tempels, door drukke winkelstraatjes en langs de winderige haven. Onze lunch gebruiken we op een bankje onder een boom en dan slenteren we nog even verder.
Om 15 uur gaan we terug naar het appartement, maar dat is nog niet schoon. Bellen en langs het agentschap dus - en ons wordt beloofd dat er om 17 uur iemand komt. We hebben ook de sleutel van een kamertje met toilet ernaast, en dat is wel schoon, dus we installeren ons met het spel 'Kolonisten' en een borrel (oeps, zo vroeg al !?) (ach, het is vakantie en het regent).
Iets voor 18-en komt er inderdaad iemand schoonmaken en dan nemen we onze intrek. We douchen en werken het dagboek bij, Daphne showt haar vanmiddag gekochte schoenen.
En dan wordt het weer tijd om een eettentje te gaan zoeken ... we vinden een leuk restaurantje waar ook veel lokalen komen en eten Istrische gerechten met rode wijn. Dan lopen we nog langs souvenirtentjes en gaan om 22 uur naar het appartement terug, met boodschappen voor ontbijt en lunch morgen.
We spelen nog een potje Kolonisten aan de tafel in de keuken en om even na 2400 gaan we slapen. Het onweert op volle kracht en dat gaat de hele nacht door.

12. Woensdag 5 september

Daphne is al wakker wanneer ik wakker wordt door irritant getik van de regen. We ontbijten uitgebreid in ons luxe appartement, zelfs met eigengemaakte koffie. Daarna brengen we de sleutel weg en krijgen daarbij een souvenir (een miniatuur huisje) waarschijnlijk als goedmakertje voor de schoonmaakactie.
We rijden langs de kust, want we willen nog een wijnboer bezoeken. Na enig zoeken vinden we die, proeven wit, rosé en rood en kopen van ieder twee flessen. De man heeft al veel prijzen gewonnen, en het gaat hem blijkbaar goed want zijn huis wordt verbouwd.
Vervolgens drinken we een vieze cappuccino (volgens de kenner) om de hoek. Onderweg kopen Daphne en ik ieder nog een fles grappa bij een straatventer. Vlak voor de grens maken we ons laatste Kroatische geld op aan benzine.
Bij Koper gaan we Slovenië binnen, en tussen de grens met Slovenië en Italië slaan we nog enkele taxfree artikelen in. Eenmaal in Italië klinkt een klein gejuich want we hebben een auto vol drank Europa binnen gesmokkeld. We rijden door Triest, eindelijk weer op normale snelwegen. Daphne geniet van de bergen in de verte, sommigen met sneeuw.
Bij een tankstation lunchen we op een stoeprand, wisselen we ongunstig Kuna's voor Lires, en drinken we cappuccino. We kunnen nu eindelijk tol betalen ! Vlak voor Venetië slaan we de snelweg af op zoek naar een slaapplaats. De eerste tent zit vol. Bij de tweede wordt ons eerst geprobeerd een zeer luxe kamer aan te smeren (120000 Lire per nacht), maar als we die weigeren heeft de vrouw plotseling een goedkopere (70k).
Dan is het tijd voor de dagelijkse borrel en het Kolonisten spel. We lopen door het 'dorp', maar belanden uiteindelijk in een eettent 10 meter bij de kamer vandaan, omdat dat de enige eettent is. Na verloop van tijd ontdekken we dat hier alleen mannen aanwezig zijn. We bestellen lasagne met sla, maar de lasagne wordt hier gezien als voorgerecht, en we krijgen de salade dus pas hierna !
Dan is het tijd om het dagboek bij te werken, wat te lezen, en de dag van morgen voor te bereiden: Venetië !

13. Donderdag 6 september

Venetië ! Dus staan we bijtijds op en eten als ontbijt wat broodrestjes van gisteren en thee op onze kamer. Het is mooi weer ! Op de snelweg komen we in de file terecht, en we raken redelijk in de war als blijkt dat er drie afslagen Mestre (waar we willen parkeren) en twee voor P-Venetië zijn. Puur geluk dat we de juiste afslag nemen; het station is dichtbij en daar tegenover een garage waar de auto 24 uur bewaakt staat voor 15000 Lire. Wel een vreemd idee dat de sleutel erin moet blijven ...
We nemen de trein (a 3600 Lire per persoon retour) naar Venezia en stappen uit in direct de juiste sfeer. We vinden een cafeetje waar we, na onze dagkaarten voor de busboot gekocht te hebben, een echt ontbijtje eten.
Dan stappen we op lijn 1 (vaporetto toeristische route) voor een tocht over het Canal Grande. Het is schitterend, overal statige grote gebouwen: palazzi en kerken uit de 12e-15e eeuw. Veel gondels en watertaxi's. We zien ook een bruidsboot. De beschrijving in het boekje is onduidelijk en vanwege de vele toeristen en de snelheid van de boot niet te volgen, dus gefrustreerd stoppen we die maar weg.
Bij het San Marco plein stappen we uit. Wat een drukte ! Je kunt over de hoofden lopen, en er zijn wel duizenden duiven, die je kunt voeren. We bekijken de gebouwen rond het plein en sluiten dan aan in de rij voor de San Marco. Die lost echter ineens op; dus dicht ! Wij lichtelijk geïrriteerd, dan maar naar de klokkentoren, waar we met de lift omhoog gaan voor een prachtig uitzicht. Eenmaal beneden is er weer een rij voor de kerk, dus sluiten we aan. Tijdens het wachten nog een bruidspaar en dan de kerk. Hoewel protserig aan de buitenkant, erg mooi van binnen met mozaïeken op de vloeren en muren en koepels. Jammer van zoveel goud, maar erg indrukwekkend. We bekijken ook alles van bovenaf, vanaf de gang boven de matronei. Daar kunnen we ook naar buiten voor een blik op het plein. Weer beneden blijkt er water in de kerk te staan en ook op het plein ervoor (daarom was de rij dus verplaatst).
We vervolgen onze wandeling langs het dogenpaleis naar de gevangenis en de brug der zuchten, en de bibliotheek. Dan willen we weg van al die mensen dus kiezen voor een wandeling iets verderop. Eerst over de Rialtobrug, druk druk, en dan wordt het rustiger. Mooie straatjes en bruggetjes, maar de vage beschrijving van de wandeling frustreert ons dus besluiten we zelf wat te lopen.
We kopen een broodje en eten dat aan het water op, drinken dan een eindje verderop een dure cappuccino. We besluiten een stukje te gaan varen met vaporetti, maar de lijn die we willen hebben (omdat die buiten het Canal Grande komt), blijkt niet te bestaan. Dan maar een andere, en die gaat gelukkig toch een zijstraat in.
Aan de andere kant van Venetië stappen we uit en gaan we rondlopen. We willen natuurlijk wel de nodige bruggetjes hebben gezien ! Dus eerst leest Mark de kaart, en we komen in een buurt met veel bruggetjes en een leuk restaurant aan een 'rio'. Reserveren schijnt niet nodig te zijn.
We lopen verder en Daphne neemt het over. Weer een aantal bruggetjes en zo langzamerhand moeie voeten. We zien nog een restaurantje aan een rio, en omdat het daar minder slecht ruikt (door het water) laten we daar onze keus op vallen. Omdat we maar eens in Venetië zijn en we van pap een etentje aangeboden hebben gekregen, laten we het ons goed smaken. Eerst mozzarella en tomaat, dan een groentelasagne (spinazie) en een tournedos (Mark) of een lever met uien (Daphne). Dat alles met een witte wijn, en een cappuccino toe.
Ondertussen is het een komen en gaan van gondels, met accordeon en gezang. Zelfs een ambulance. Vanaf een brug wordt Daphne gegroet (Ciao) door een man die daarvoor even stopt met zingen (in een gondel). Tevreden lopen we naar 'lijn 1', pinnen even en eten een laatste ijsje. De boot is erg vol maar de verlichte gebouwen langs het Canal Grande maken veel goed. De trein komt snel en de auto is er nog.
Ik val in slaap in de auto als we heel lang bij een spooroverweg moet wachten. In het hotel bepalen we de route voor morgen en om 0:30 slapen we.

14. Vrijdag 7 september

Na het opstaan nuttigen we een ontbijtje (ieder een stukje brood met kaas) met thee gemaakt met de gasbrander. Eenmaal op de snelweg doen we al snel een wegrestaurant aan, waar we een lekker broodje nuttigen. Ook hier lijken er alleen mannen aanwezig te zijn, die hun ogen uit kijken.
We vervolgen de weg richting de Dolomieten die recht op ons afkomen. We rijden in een keer door naar Oostenrijk; vlak na de grensovergang stoppen we om te plassen en Oostenrijkse cappuccino te drinken. Daphne krijgt opmerkingen over haar luchtige kleding, die volgens omstanders wat te optimistisch is.
Hier neemt Daphne het stuur over, tot voorbij München. In Würzburg weer Mark, bij Frankfurt weer Daphne waar we ook het avondeten nuttigen en wat warmere kleding aan trekken. We besluiten in een keer naar huis te rijden, omdat het niet ver meer is. Het is inmiddels behoorlijk hard gaan regenen, en omdat het donker is geworden neemt Mark het stuur over. Daphne valt in slaap, en wordt pas weer wakker als we in Ede zijn. Daar kijken we nog naar een aflevering van 'Friends', maar nu valt Mark in slaap.
Om half twee slapen we allebei, dromend van volgende vakantiebestemmingen ?