Reisverslag Mexico

1. Vrijdag 24 oktober

Met een kwartier vertraging vertrokken vanuit Amsterdam naar London Gatwick. Ondanks dat we niet op Engels grondgebied komen, moeten we toch enkele papieren invullen. Bij de incheckbalie voor de vlucht naar Houston worden vreemde vragen gesteld. Bijvoorbeeld: 'Heeft u wapens bij u of iets wat daarop zou kunnen lijken ?' 'Is deze handbagage van u ?' 'Heeft u bagage van iemand aangenomen ?' 'Heeft u elektronische apparatuur bij u ?' 'Zo ja, is deze recent voor reparatie afgegeven ?' etc.
Het vliegtuig naar Houston is waanzinnig groot. Aan de buitenzijde rijen van twee stoelen naast elkaar, in het midden een rij van vijf. Op de middelste rij zitten Mark, Arjan, Edward en Enno naast elkaar voor de zeven uur durende vlucht. Om de haverklap krijgen we snacks; eten en drinken was dus goed geregeld.
Bijna bij Houston aangekomen wordt vijf keer door de stewardess van Incontinental verteld dat passagiers met de bestemming Mexico geen paperassen hoeven in te vullen ('the white form is for visitors only ...'), en snel naar de volgende vlucht geleid worden. Bij aankomst blijkt dit niet zo te zijn en moeten we, na lang wachten in de rij, alsnog de formulieren invullen. Hierdoor missen we de aansluitende vlucht, waarop Mark zegt: 'Sue Continental !' Gelukkig gaat 1½ uur later de volgende vlucht, waarmee wij mee kunnen.
De tijd doden we met het eten van het lokale voedsel bij Wendy's. De milkshake die Arjan en Mark bestellen is zo dik als softijs, maar daarom niet minder lekker. Op weg naar de incheckbalie signaleert Eddy een voorbij rennend lekker ding zonder BH. Tegen ons roept hij: 'wat een snol', waarop een Amerikaan, die ons tegemoet loopt, instemmend knikt.
De vlucht naar Mexico stad verloopt voorspoedig. Uit de lucht is te zien dat Mexico-stad op een hoogvlakte ligt, omringt door heuvels en bergen, waar ook nog mensen wonen. Volgens de piloot is het vandaag uitzonderlijk helder boven Mexico-stad, maar wij zien een vage lucht van de smog die er hangt. Het vliegveld ligt in de stad, waardoor we voor de landing angstvallig dicht over de buitenwijken vliegen.
Met de metro reizen we naar ons hotel Rioja voor slecht 1,30 pesos. De stank is echt onverdraaglijk: uitlaatgassen worden afgewisseld met H2S en andere ondefinieerbare stoffen (wrong time to quit sniffing gasoline...). Het hotel ligt in een zijstraat van de Zócalo. In het hotel een kamer op de bovenste verdieping met twee tweepersoons bedden voor 120 pesos per nacht.
Ons eerste avondeten nuttigen we in café El Popular. Daarna worden we door twee Mexicaanse dames naar een uitgaansgelegenheid begeleid en vermaakt. Bovenop het dak hebben we een mooi zicht op Mexico stad. Rond 23.00 uur Mexicaanse tijd zijn we gaan slapen (= 6.00 uur Nederlandse tijd), waardoor we 26 uur achter elkaar op waren. Even een stukje inschuiven maar dan slaapt het prima.

2. Zaterdag 25 oktober

Na vele keren s' nachts wakker te zijn geworden (jet-lag), 's ochtends op zoek naar een ontbijtplek. Arjans bijbel leidt ons enkele straten verderop naar een sober ingericht eettentje 'Veronica'. Het restaurant wordt gekenmerkt door romantische TL verlichting, goede circulatie van binnenwaaiende benzinedampen, en de onvermijdelijke bordjes "route de evacuation". Met de kennis van het Spaans van Arjan en Edward konden we gelukkig de menukaart ontcijferen. Als ontbijt een voortreffelijke thee, Naranja (verse sinaasappel, citrus sap) en een omelet met kaas en ham, en tevens het karakteristiek kapot gekookte bruine bonen prutje. Dit alles naar binnen gewerkt met tortilla's.
Na het ontbijt een bezoek aan 'Catedral Metropolitana' aan de Zócalo. De binnenzijde stond geheel in de steigers om de gevolgen van de verzakking van Mexico-stad op te vangen. Binnen werd een dienst gehouden voor de zeer gelovige katholieke Mexicanen.
Vervolgens naar het dakterras van hotel Majestic aan het Zócalo, waar vanaf genoten werd van een prachtig uitzicht over de Zócalo, en waar tevens enkele drankjes werden genuttigd. Inmiddels was het middag, dus werd besloten naar huis te bellen vanaf de Zócalo. Daarna het Palacio National, tevens aan de Zócalo, bezocht, waar vele bewakers voorzien van machinegeweren zich geposteerd hadden (residentie van de president). Hier zijn prachtige muurschilderingen van Diego Rivera te zien van de geschiedenis van Mexico(-stad) en de heldendaden van Hernán Cortés.
Vervolgens snel naar de 'Templo Mayor', tussen de kathedraal en het paleis in. De ruïnes waren echter nauwelijks erin te herkennen, laat staan de oorspronkelijke tempel (!). Helaas hadden we te weinig tijd om naar het bijbehorende museum te gaan. Overal was de markt in volle gang, was het stervensdruk, en kon je nog steeds genieten van de heerlijke uitlaatgassen.
Snel met de metro naar het Museo Nacional de Antropología. We volgen de bordjes met de 'M' van metro, maar dit blijkt de afkorting te zijn van 'Museo'. Bij het museum aangekomen was het reeds 15.00 uur. Om de tijd optimaal te benutten namen Edward, Mark en Enno een Engels sprekende gids in handen ('Daniel') om ons langs de hoogtepunten van de Azteken en de Maya's te begeleiden. Wat zoal geleerd ? Azteken vestigden zich in Tenochtitlan (=Mexico-stad) waar een adelaar, zittend op een cactus, een slang in zijn bek had; Mexico-stad was vroeger een eiland in een ondiep meer, waar drijvende tuinen omheen werden gebouwd voor landbouw; drie toegangswegen (nog steeds in gebruik); bloedige taferelen van de Azteken; ± 3000 mensen per jaar; een levend hart werd iedere dag geofferd in een speciale zonnesteen met gat; dualisme.
Verder de zonnekalender uitgelegd gekregen, in een notedop: 18 maanden van 20 dagen, 4x overlijden van de zon, wedergeboorte van de zon. Elke dag heeft daarbij een ander symbool (ook terug te vinden in stationsaanduidingen van de metro). Het museum gaf een goed voorproefje wat we de rest van de reis te wachten staat.
In het park nog even liggen indutten, waar we Arjan weer troffen, die niet het museum in was geweest omdat hij zich niet lekker voelde. Hier werd ook het ritueel 'Danza del volador' vertoond: vijf mannen beklimmen een hoge paal, winden zich met een touw dertien keer rond de paal op, één blijft al fluitend en trommelend zitten, terwijl de overigen zich laten zich vallen, waardoor zij ronddraaiend naar beneden vallen, waarna zij op de grond gekomen langs kunnen gaan met de pet. Hier toonde Mike zich voor het eerst aan ons ! In dit park kwamen wij ook nog twee Delftenaren tegen. Ja, het wereldje is weer klein.
Lopend terug naar het hotel, waar we langs het Monumenta da la Independencia (El Angél) kwamen. Vanaf hier de metro terug naar de Zócalo en het hotel. Vervolgens uit eten bij La Blanca (Arjan blijft in bed) en een biertje gedronken op hetzelfde dakterras aan de Zócalo.

3. Zondag 26 oktober

Wegens het niet verzetten van de klok naar de wintertijd extra vroeg opgestaan. Ontbijten bleek moeilijk te zijn aangezien nog niet veel open was, en Marks bijbel in gebreke bleef. Dan maar naar het eerste de beste gat in de muur: tortilla met bruine bonen prut, hete substanties, en een mierzoete koffie. Dit alles vult de maag niet, dus op naar een broodjeszaak. Edward en Mark lopen echter naar een andere dan Arjan en Enno, waardoor de eerste splitsaktie een feit is.
Vervolgens de metro in op weg naar Teotihuacán. Omdat het zondag was, en veel Mexicanen dus vrij hebben, was het zeer druk op de metrostations. Bij het naar binnen persen in de metro wordt de portemonnee van Enno gerold. Ook werd de rugzak van Edward opengesneden, waar gelukkig niets uit verdween. Drie haltes verder naar de politie. Deze spraken vrijwel geen Engels, zodat vrijwel alles door Arjan vertaald moet worden. Na een korte uiteenzetting van het gebeurde gingen we onder begeleiding van een politieagent met de metro naar het politiebureau. Aldaar kon Enno na enig wachten aangifte doen bij een knappe Engels sprekende dame.
Intussen hielden Arjan, Edward en Mark siësta op een bank. Via een telefooncel naar de Postbank gebeld om Enno's giromaatpas te blokkeren. Na het doorgeven van het telefoonnummer van het politiebureau werd Enno daarop teruggebeld, zodat de zaken afgehandeld konden worden. Gestolen zijn: portemonnee, giromaatpas, rijbewijs, telefoonkaart, OV-jaarkaart, ziekenfondspas en circa 150 pesos.
Na deze toestand was het zo laat dat we besloten naar Tula te gaan i.p.v. Teotihuacán. Eerst met de metro en vervolgens 1 uur met de bus om vervolgens bij Tula aan te komen. Hier besluiten we de taxichauffeurs (alweer) te negeren en een half uur te lopen naar de site. Daar gratis naar binnen en de eerste piramide van deze reis beklommen (ta-da-daaaa, ta-da-daaa , ....). Op de piramide vier replica's van de beelden, waarvan we de originelen in het antropologisch museum hadden gezien.
Arjan stort in, ziet lijkbleek en kan niet meer, en gaat slapen in de schaduw van een piramide. Hier konden we ons Spaans weer oefenen door veelvuldig de woorden 'no gracias, señor' uit te spreken. Er werden hier ook nog twee balspeelplaatsen ontdekt.
Op de terugweg een stukje gelift in de achterbak van een pick-up truck van een Mexicaanse familie. De rest van de weg naar het busstation in onze eerste colectivo.
In het hotel terug bleken er maar weer drie handdoeken te zijn (wat steeds zo bleef). Het avondeten was zo heet gekruid dat het extreem laxerend werkte. Dus na het eten een sprintje naar het hotel om de darmen te verlossen van een onsamenhangende substantie. Uit voorzorg Norit aangebroken. Na een biertje op het dak van ons onafgebouwd hotel (naast onze kamer) naar bed.

4. Maandag 27 oktober

Weer vroeg op, zelfs zo vroeg dat restaurant 'Veronica' (zie zaterdag) nog dicht was. In een ander steriel honk daarom een thee met een paar tortilla's. Aangezien dit niet voldoende was weer terug naar Veronica om alsnog een goed ontbijt te nuttigen. Nu zonder Arjan, die deze dag toch maar thuis bleef om uit te zieken. Kennelijk kwamen we nu veel Amerikaanser over aangezien het omelet nu met ketchup en mayonaise geserveerd werd (en zonder bruine bonen prut).
Vervolgens met de metro naar Terminal Nort, vandaar de bus naar 'Los Piramides'. Onze bus kwam echter maar niet en met een andere mochten we niet mee. Na drie kwartier besloten we te klagen en werden onze tickets omgezet (we waren niet de enige). De dame achter het loket keek daarbij zeer ongesteld. Toen we daarop in Engels nog eens expliciet om de vertrektijd en het vertrekpunt vroegen weigerde ze in het Engels te antwoorden, terwijl ze de klanten voor ons in de rij wel in het Engels te woord had gestaan. Dusch alleen een Mexicaanse reactie mogelijk. Enno werd zo kwaad dat hij haar voor een 'fucking bitch' uitmaakte, wat toch niet uitmaakte omdat ze de Engelse taal toch niet machtig was.
Na 1 uur bus kwamen we bij Teotihuacán aan. Hier hebben we het Mexicaanse ritueel Danza del volador nog eens aanschouwd. Vervolgens het enorme opgravingterrein op. Via een aantal speelvelden en de dodenweg bij de piramide van de maan aangekomen. Die vervolgens werd beklommen om van het fantastische uitzicht te genieten. Daarna was het tijd voor een naranja in de verkoeling van de schaduw. Mark liet zo'n harde boer dat deze door geheel Teotihuacán galmde.
Hierna werden de 'Palacio de los Jaguares' en 'Templo de las Conchas Plumadas' bezocht. Het volgende letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van de reis tot nu toe was het bedwingen van de piramide van de zon. De weg er naar toe viel zwaar in de hitte. Bovendien begon het 'no gracias, señor' tegen alle verkopers ook wat de keel uit hangen. Het superuitzicht maakte echter veel goed. Te meer omdat het gehele opgravingterrein goed te zien was.
Via een kort en niet zo interessant bezoek aan het museum werd de tocht afgesloten bij de piramide met de slangenkoppen ('Templo de Quetzalcóatl'). Teotihuacán was zeker het hoogtepunt tot nu toe ! De bus terug bracht ons via de rimboe (lees: sloppenwijk) terug in Mexico stad.
's Avonds eten voor 28 N$: een vijfgangen menu aan de bar van eetgelegenheid 'La Blanca'. In een recordtempo werden de gangen uitgeserveerd. Soms arriveerde de volgende gang al voordat de voorgaande afgesloten was: bord vasthouden dus. Mexicanen houden kennelijk niet van gezellig tafelen bij TL licht. Edward verorberde een heerlijke varkensvoet. Vervolgens goed nagetafeld waarbij Arjan ook even van bed werd gelicht. Edward had zelfs nog sjans met een Oma. Ook werden theorieën gestaafd over de versierpraktijken van een man met (volgens ons) zijn secretaresse. Vervolgens op tijd naar bed om ons op te maken naar de reis naar Puebla.

5. Dinsdag 28 oktober

Al om zeven uur opgestaan. Het toilet was inmiddels niet meer te gebruiken aangezien wij het toiletpapier steeds consequent hadden doorgespoeld, terwijl in de ANWB-gids te lezen stond dat het papier in het mandje naast de pot gedeponeerd diende te worden. Helaas was dat ons even ontschoten, maar ja het was toch de laatste nacht in dit hotel.
Na inpakken en afrekenen verzorgde de baas van hotel Rioja een taxi voor ons. Een dikke Amerikaanse slee waarmee we naar busterminal TAPO werden getransporteerd. Het risico van met alle bagage in de spits in de metro werd hiermee voor 50 pesos afgekocht. Met bus in twee uur naar Puebla. Op het busstation van Puebla lieten we onze rugzakken in het bagagedepot opslaan. Vervolgens met een colectivo "off the road" naar Cholula voor 2½ pesos p.p. Vlak voordat we echter de busterminal verlieten, diende de voorruit van de bus, al rijdend, schoon gemaakt te worden door een Mexicaan. Via een bouwwijk bereikten we Cholula. Van de twee-na-grootste piramide ter wereld was niet veel te zien, aangezien deze bedekt was met aarde en begroeiing (aangebracht door de indianen om deze voor Cortés te verbergen).
Allereerst bezochten we het bijbehorende museum (kaartje laten knippen door een Perforator), waar wel een indruk kon worden verkregen van de omvang van deze piramide. Bovenop de piramide is ± 400 jaar geleden een kerkje gebouwd. Hier werd echter een kerkdienst gehouden dus toeristen werden niet op prijs gesteld. De later uitgehakte gangen in de piramide gaven een goed beeld van de op elkaar gebouwde piramides (iedere 52 jaar een nieuwe bovenop de ander). De onverstaanbare gids bracht echter niet veel verheldering.
Na het gangenbezoek gingen Arjan en Enno nog wat rondkijken op het terrein rondom de piramide, en gingen Edward en Mark wat drinken in een plaatselijke gelegenheid van Cholula. Daar werd Mark versierd door de dorpschgek (Amerikaanse, zwaar opgemaakte dame), die zemelde dat zij en haar zoon gemarteld waren en dat ze zoveel op Jackie Kennedy leek. Ze had een handtasje vol foto's om het te bewijzen. Arjan en Enno joinden en vervolgens ontsproten de teksten voor de kaarten aan Koen en Michiel uit onze breinen (masterpieces !).
In het dorp Cholula zelf hebben we vervolgens enkele koloniale kerken bezocht. Terug naar het busstation van Puebla om onze bagage op te halen. Onderweg worden we volledig door elkaar geschud, wat resulteert in enkele suggestieve bewegingen. Op het busstation werd Arjan aangesproken door een taxichauffeur. Arjan was inmiddels een prijs overeengekomen, toen we met de rest aan kwam zetten. De chauffeur twijfelde hevig maar nam ons toch mee naar zijn taxi: een VW Kever ! De rugzakken werden op het imperiaal bijeengehouden door een dun touwtje met een strik erin. Met z'n vijven in de kever, omkijkend of niemand er met onze bagage vandoor ging, op naar het hotel. Voor het hotel maakte de taxichauffeur nog een foto om dit hoogtepunt vast te leggen.
Het hotel Avenida bleek het meest aftands en ranzigste tot nu toe, maar ook het goedkoopste: 80 pesos. Hotel Avenida stemde overeen met de beschrijving uit de bijbels: dungeon-like, geen ramen in de drie meter dikke muren, en afvoer van de douchedampen naar de eigen kamer. Uit eten aan de Zócalo bij Restaurant-Café El Vasco. Wederom een supersnel geserveerd vijfgangen menu voor een spotprijs. Bij het lange natafelen kaarten geschreven naar Nederland. Enno betaalde de rekening met credit-card (1e keer). De helft van de rekening van 204 pesos voor eten, de andere helft voor Sol. Daarna terug naar het hotel voor een goede nachtrust.

6. Woensdag 29 oktober

Vroeg op en met de taxi naar het busstation in Puebla om de bus te nemen naar Oaxaca. Om 9.00 uur aangekomen op het busstation bleek de eerste bus pas om 10.45 uur te vertrekken. De tijd gedood met een goed Amerikaans ontbijt (jus, koffie, 2 brood, scrambled eggs en bruine bonen prut) vervolgd door de inmiddels onvermijdelijke fruitsalade. Hier kregen we de gelegenheid om het ritueel van de schoonmaker te analyseren. Eerst droog het hele restaurant vegen, gevolgd door een dweilronde, waarna het ritueel zich herhaalde. In de tijd dat wij er zaten werd toch zeker 3x gedweild. It was amazing ! Dan eindelijk weer verder.
De snelweg was in perfecte staat, en overal groeiden cactussen. Halverwege de middag in Oaxaca. Met een taxi naar de Zócalo. Vervolgens een hotel gezocht en eerst gedoucht. Voor het eerst deze vakantie ging Mark naar de wc, wat resulteerde in een explosie en een verstopte wc. Moctezuma's revenge was zoet. De kamers van het hotel Aurora lagen rondom een centrale binnenplaats, waar ook de gemeenschappelijke douche- en toiletruimten zich bevonden. Terwijl we nog wel zo'n prachtige douche op onze eigen kamer hadden, waarop helaas geen water aangesloten was (dat zou je namelijk verwachten).
Na de verfrissende douche onze was weggebracht naar een plaatselijke wasserette, Superlavandería Hildalgo. Daar lieten we 8½ kilo was voor 60 pesos wassen en drogen. Bij een Grieks restaurantje een menu gegeten. In hetzelfde restaurant was een publieke internet aansluiting, waarvandaan Enno een e-mail naar zijn collega Frits Beenen heeft gestuurd. Ondertussen kon Arjan Nederlands voetbal kijken. Vervolgens geluisterd bij een optreden op de Zócalo, waarna een terrasje aldaar werd gepakt. Daar in gesprek geraakt met twee Nederlandsche dames, Astrid en Tula, die ook door Mexico trokken. Wederom niet al te laat in bed.

7. Donderdag 30 oktober

Vroeg op en vervolgens naar het busstation gelopen. Daar vandaan met de colectivo naar Mitla. Een hele belevenis. De bus was reeds vol toen wij binnenstapten, dus moesten we op het dashboard naast de chauffeur zitten, tegen de rijrichting in. Op willekeurige plaatsen stappen mensen in, waardoor de bus overvol raakte. Iedere keer wanneer we dachten dat de bus nu écht vol zat, stopte hij weer om een groep mensen binnen te laten. De bus zat propvol met plukmanden, tassen, en zelfs een levende kip.
Na deze hectische reis van een uur kocht Enno een cowboyhoed ter voorkoming van zonnesteek. Vervolgens een ontbijt in een idyllisch gelegen restaurantje. Alle ingrediënten voor het ontbijt waren in voorraad, nadat deze snel op de markt waren gekocht. Vervolgens werd door Enno onderhandeld over de aanschaf van een prachtig 'handgemaakt' kleed met de Azteekse kalender, die we heel toevallig twee straten verderop weer tegenkwamen. Enno kon de prijs echter niet laag genoeg krijgen, dus dat feest ging niet door.
In een uurtje over het opgravingterrein in Mitla gelopen. De gebouwen kenmerkten zich door in de oneindig herhalende structuren in de muren. Tevens in twee graftombes afgedaald. Via de markt voor een bananen en een super voor water terug naar de hoofdweg.
Bij de reis van Mitla naar Oaxaca gestopt bij "El Tule" de boom met de grootste omtrek van de stam ter wereld. Vervolgens verder naar Oaxaca. De tweede klas bus rijdt zo hard over een verkeersdrempel dat Enno, die achterin de bus zit, loskomt van zijn stoel om even later met een enorme klap op de grond landen.
In Oaxaca overgestapt op de toeristenbus naar Monte Albán, waar we om 14.30 uur aankwamen. Het prachtige opgravingterrein op de top van een berg in ruim twee uur bekeken. Vooral het uitzicht van de toppen van de piramides waren prachtig: niet alleen gaf dit een goed overzicht, maar tevens was de rondom liggende hoogvlakte goed te zien.
Om 17.00 uur terug naar Oaxaca. Daar de was opgehaald en bier gedronken op de Zócalo. Naar het hotel om spullen te dumpen, gevolgd door een goede hap. Vlak voor het eten nog de optochten van de jongeren ter herdenking van de doden kunnen zien (Dia de los Muertos, Allerzielen).
Op de Zócalo in gesprek met twee Mexicaanse meiden, Ana en Maria. Ana spaarde buitenlandse munten dus met een stuiver van Arjan en een nickel van Edward was ze erg blij. Ze dronken vervolgens nog een bier uit de pot om hem daarna te smeren. Bij het afscheid mocht Edward Ana nog even op de bek pakken, terwijl de andere Splitsers het met drie zoenen op de wang van beide dames moesten doen.
Nog een drankje op een ander terras op de Zócalo, waar ook weer een groep Mexicaanse muzikanten voor een vergoeding verzoeknummers speelden. De Amerikanen achter ons hadden de grootste lol. Om kwart voor elf naar het hotel Aurora om onze spullen te halen.
Met de taxi naar het busstation. Om kwart over twaalf 's nachts vertrok de bus naar Puerto Escondido.

8. Vrijdag 31 oktober

De lengte van de busreis viel zwaar tegen, pas om 1200 uur aankomst in Puerto Escondido door de omweg via Salina Cruz die de bus gemaakt had. Onderweg was de schade van de orkaan, die hier een maand ervoor had gewoed, nog goed te zien: veel afgebroken takken en ontwortelde bomen. Uit de airconditioned bus stappend liepen we tegen een muur van hitte en luchtvochtigheid aan.
Hier in een netjes verzorgd hotel in de buurt van de zee met een kamer voor ons vieren voor 120 pesos. Na een goede douche op naar het strand, waar het inmiddels drie uur is. Het water was heerlijk warm en het was een genot om te zwemmen.
Op een zitje op het strand de zon onder zien gaan onder het genot van een koele cerveza en patat voor een goede bodem. De uitbater Louis is meteen goede vrienden en wij zijn amigo's voor hem. Vervolgens een goede maaltijd van drie gangen met vis.
In het uitgaansleven is niet veel te doen, wegens het gebrek aan toeristen (deze komen een maand later). We worden naar een bar gelokt door een daar buiten staand bord met 'Happy Hour', maar Mexico zou Mexico niet zijn als daar niet vermeld bij zou staan dat dit alleen voor cocktails geldt, en niet voor de cerveza, die wij hier goedkoop denken te drinken. Vervolgens slapen in een stikhete kamer. De fan is geen overbodige luxe.

9. Zaterdag 1 november

Al vroeg op. We proberen te ontbijten bij een restaurant aan het strand, echter 20 minuten nadat onze bestelling is opgenomen blijkt dat de tent nog helemaal niet open is. Snel ergens anders ontbijten, zodoende scoren wij hier een gratis naranja.
Vervolgens lopen we langs de kustlijn naar Playa Zicatela, waar de hoge golven zijn. Geweldig om daar in te zwemmen en meegesleurd en overspoeld te worden door de krachtige golven. En dat terwijl deze golven nog niets zijn met die in het hoogseizoen. Helaas kunnen we nergens surfboards huren. Mark en Edward blijven iets te lang in het water, waar beide nog vele dagen last van zullen hebben.
Na het zwemmen bezetten we vier strandstoelen onder een afdakje bedekt met palmbladeren. De stoelen zouden 20 pesos op moeten brengen, maar na gebruik van het argument dat de stoelen bij de buurvrouw gratis zijn, hoeven we hier ook niets te betalen. Voor bestelling van de drank wordt de prijs echter nog wel afgesproken, zodat we niet opnieuw een 'happy hour ervaring' voor onze kiezen krijgen. Halverwege de middag laten we gebakken vis met patat brengen. Daarna lekker slapen.
De zonsondergang onder het genot van een Dos Equis ziet er weer goed uit. Bij Louis drinken we nog enkele bieren en wordt het Spaans in de praktijk gebracht. Na een douche in het hotel om 22.30 uur avondeten. De vermoeidheid en verbrandheid slaan aardig toe, zodat we maar direct afnokken na het eten.

10. Zondag 2 november

Na uitslapen de rugzak ingepakt. Vervolgens alvast de bustickets naar San Cristobal de Las Casas gekocht voor 160 pesos. Vertrek om 21.30 uur. Ontbeten om twaalf uur bij het gat in de muur, waar we direct na aankomst in Puerto Escondido ook gegeten hadden. Na even naar Nederland te hebben gebeld om door te geven dat we nog in leven zijn, zakken we af naar de hoofdstraat.
Niemand wil nog in de zon, omdat we verbrand zijn als kreeften. We nemen een grote kan Naranja bij een restaurantje aan het strand. In de schaduw lezen, kaarten schrijven en het dagboek bijwerken. Kortom heerlijk relaxen aan het strand met het rustgevende geluid van brekende golven in de branding.
Zeer goede avondhap: iedereen T-bone steak van 500 gram. Op naar het busstation, onderweg de bagage oppikken die daar is achtergelaten. Met verbrande schouders is de tocht naar het busstation zwaar, maar in de airconditioned wachtruimte is het goed wachten op vertrek. De buschauffeur scheurt als een razende over de kronkelachtige weg, vol gaten en weggeslagen wegdek, door het oerwoud naar San Cristobal de Las Casas.

11. Maandag 3 november

Rond 9.30 aankomst in bewolkt en licht regenachtig Chiapas. We overdenken nog naar Guatemala te reizen, om vanuit daar een boottocht door het oerwoud te maken naar Palenque. Uiteindelijk besluiten we direct door te reizen naar Palenque om 12.30 met de TRP. Tegenover het busstation ontbijten we. Een Canadees vond het jammer dat we niet langer blijven, want hij vond het daar fantastisch: de indianendorpen rond San Cristobal zouden het bezoeken waard zijn.
Een klein jochie blijft maar aandringen of hij onze schoenen mag poetsen. Hij laat zich niet afpoeieren met 'no gracias, señor'. Dus laat Enno hem zijn bergschoenen poetsen. Ook Edward laat zijn schoenen doen (van die van Mark blijft hij af). Samen geven Enno en Edward vijf pesos, maar dat vindt hij te weinig. Na de kieteldood, een extra peso en veel tijd druipt hij eindelijk af. Bij een leerwinkel koopt Enno een riem voor 55 pesos en een nieuwe portemonnee voor 42 pesos.
De reis naar Palenque is afzien. Geen beenruimte (dus benen in het gangpad), een defect toilet, en dan weer warm en dan weer koud. Eindelijk komen we geheel gebroken aan in Palenque, waar het heel hard regent. Op het busstation ontmoeten we Astrid en Tula weer.
In hotel Kashlan, de duurste en luxste kamer tot nu toe met televisie, airconditioning en ventilator. Na een verfrissende douche en schone kleren uit eten. Terwijl het inmiddels is gaan regenen eten we op een overdekt terras op de eerste verdieping van een restaurant een goede maaltijd. Aan de overzijde van de straat in een soortgelijk restaurant nog een verfrissende fruitsalade, terwijl Edward een koffie en Mark een Margerita neemt. Arjan ligt dan al te pitten (gokje: heimwee ?). Ook de rest zakt dan af om te gaan pitten.

12. Dinsdag 4 november

Er wordt een beetje uitgeslapen. De rugzakken worden bij de receptie gestald, waarna we naar restaurant Maya aan het park/Zócalo lopen. Het betalen met de credit card bespaart ons geld aangezien de fooi nu zelf bepaald kan worden, dus geven we 10% in plaats van de voorgestelde 20%.
Vervolgens met een busje voor 4 personen naar de Palenque ruïnes. De ruïnes liggen midden in het regenwoud. De site is prachtig en compleet anders dan we tot nu toe gezien hebben, mede door de andere omgeving. In de Temple of Inscriptions ligt 20 meter onder de top een grafkamer. Het is daar verboden te flitsen, behalve voor mensen die op de trap gefotografeerd willen worden (dat zou je namelijk verwachten). Het is duidelijk te zien dat hier tevens de overgang is van de bergen van Chiapas naar het schiereiland Yucatán.
Zo'n vier uur zijn we zoet met het beklimmen en bezichtigen van de tempels. Gelukkig is de lucht bedekt, want met de hoge luchtvochtigheid is het benauwd genoeg. Mark valt keihard op zijn stuitje en breekt daarmee het huis van zijn camera.
Terug in de stad halen we een kaartje voor de bus naar Merida (110 pesos met Ado). Daar komen we de twee Nederlandse verpleegsters uit Oaxaco ook weer tegen. Op het tweede dakterras van de vorige avond werken we een goed vallend dagmenu naar binnen.
Via het hotel naar het busstation. Voor de instap wordt de bagage door het leger onderzocht. In de bus wordt opnieuw de film 'Rent a kid' met Leslie Nielsen getoond. 's Nachts met de bus reizen bespaart een hoop kostbare tijd en hotelkosten.

13. Woensdag 5 november

De reis bleek maar zeven uur te duren, zodat we al om half vijf 's ochtends op het busstation gedropt worden. We besluiten direct een bus naar Ticul te pakken. De 2e klas bus maakt het deel van de reis van Merida naar Ticul goed afzien. Daar checken we om half acht in bij het super ranzige hotel San Miguel, waar het figuur van de 'receptie' nog blijkt te slapen.
Hotel San Miguel biedt ons een kamer voor 50 pesos. De douche blijkt niet te werken (geen water). Wel komt er pisstraaltje uit een kraantje ± 30 centimeter boven de grond. Ondanks de armzalige omstandigheden neemt Enno een 'douche', waarna Mark zijn voorbeeld volgt. Vervolgens nog een uurtje slapen op bed. De kamer is waanzinnig smerig en de hotelbaas begrijpt niet dat we met z'n vieren op één kamer slapen.
Ontbijt bij pizzeria La Góndola (het enig restaurant in Ticul) waar we vier 'Pizza Grande' bestellen. Het kost wat moeite maar we krijgen alle pizza weg. Op zoek naar een bus. We huren een combi (Volkswagen busje) met chauffeur voor de rest van de dag tot 23.00 uur, aangezien we de 'Puuc Route' willen doen en om 21.00 uur naar de lichtshow van Uxmal willen. De prijs wordt van 500 naar 450 pesos afgedongen. Vlak voor vertrek ontmoeten we een Amerikaan, die wel met ons mee wil op sightseeing. De chauffeur is een chagrijn, die niks te melden heeft en hard over de wegen scheurt.
De Amerikaan blijkt Mike te heten, it's amazing ! We ontmoeten hem voor de tweede keer, kennelijk is hij van zijn paal in Mexico-stad geklommen.
Onze eerste stop wordt de 'Grutas de Loltún'. De rondleiding blijkt echter net te zijn gestart, dus moeten we wachten op de volgende. Aangezien we niet 1 uur willen verspelen, laten we ons vervoeren naar Labná. Hier hebben we een klein uur rondgekeken en vervolgens Xlapak bezocht.
Om 14.00 uur terug bij de grotten voor een vijf kwartier durende rondleiding door de grotten. Enorme ruimtes met prachtige stalactieten. It's amazing Mike. Onze gids kon echter nauwelijks Engels, en vroeg na iedere uitleg 'do you understand ?', waarop iedereen in koor 'Yes' uitriep. Uitleg was toch overbodig, want de man las de Engelse bordjes op die overal waren geplaatst.
Afsluitend een Squirt en op naar de volgende site, te weten Sayil. Na wat sightseeing is het daar zo na vijven (sluitingstijd). Op aanraden van de chauffeur laten we ons vijven naar Santa Elena rijden om daar te genieten van enkele bieren (waaronder Leon) en een zeer goed bereide maaltijd van de eigenares. Vervolgens op naar Uxmal waar we om 20.30 uur aankomen. Daar aangekomen blijkt de lichtshow naar 20.00 uur te zijn verplaatst. We lopen (gratis) naar binnen om de laatste minuten van de lichtshow mee te maken. De indruk van Uxmal belooft veel goeds voor ons bezoek de volgende dag. Dus maar terug naar Ticul na deze afknapper. Mike staat nog steeds op een bus te wachten, zodat we hem maar weer meenemen naar Ticul.
In de hotelkamer aangekomen blijkt de douche nog steeds niet te werken. Bij het doen van ons beklag blijken we GVD ook nog eens 24 extra pesos moeten betalen. Bovendien zit er een gigantische kakkerlak in de badkamer (of wat daar voor door moet gaan). Er wordt voorgesteld in een andere kamer te gaan douchen. Hier zien we echter een nog grotere kakkerlak. De 'receptionist' reageert met "het is maar een kakkerlak hoor, wat is daar nou erg aan ?"
Tenslotte verkassen we naar een andere kamer waar onder een dikke koude straal gedoucht kan worden. De bikkels Mark en Enno doen dit dan maar, terwijl Arjan en Edward afhaken. Goed dat er lakenzakken mee zijn, want lakens kennen ze in dit hotel niet. De veren van het matras priemen in de rug, maar door de vermoeidheid wordt toch goed geslapen.

14. Donderdag 6 november

Gewekt door een lawaaiige auto in de parkeergarage, die zich onder onze kamer blijkt te bevinden. Nu blijkt er geheel geen water te zijn. We zijn ziedend en hebben het helemaal gehad in dit trieste dorp en nog triestere hotel. Opstaan en wegwezen hier, maar niet voordat iedereen goed zijn ochtendurine in de badkamer heeft geloosd, waar het na vertrek niet meer te harden is.
Met de bus voor 4 pesos van Ticul naar Muna. Daar 'ontbijt' op het busstation en vervolgens met de bus naar Uxmal. De bagage kan daar opgeslagen worden. Met twee Duitsers Jenny en Johannes nemen we voor 100 pesos een gids (Louis). De rondleiding van een klein uur is zeer interessant. Uxmal is een prachtig geconserveerde site. Weer wat geleerd: Chaac (regengod) met de neus omhoog vraagt hij om regen, met de neus naar beneden bedankt hij voor de ontvangen regen. Daar ook een waterput van 10 m3 met opvangbak van met diameter van 5 meter.
Om de ergste hitte te vermijden houden we eerst een kleine siësta, om vervolgens de gehele site te bekijken. Om 14.20 uur de bus naar Merida. Vervolgens daar om 16.00 uur de bus naar Valladolid.
Hier hotel San Clemente met zwembad, fan en tv met z'n vieren op een kamer (een tweepersoons + twee eenpersoons bedden) voor slechts 142 pesos. Om dat we ons lang niet hebben kunnen douchen eerst een duik in het zwembad, vervolgens een douche. De volgende dag moest direct het zwembad behandeld worden met ontsmettingsmiddel.
Deze keer ook wat duurder uit eten, maar wel sfeervol: buiten aan een binnenplaats en geen TL-verlichting ! Het plaatselijke bier heet hier Leon en smaakt uitstekend. Edward voelt zich niet helemaal lekker en Enno heeft ook geen fut meer. Zij taaien dus maar af, terwijl de andere twee bikkels zakken nog even flink door bij een tent aan de Zócalo.

15. Vrijdag 7 november

Vroeg op (6.30 uur) want we willen voor de toeristendrukte bij Chitzén Itzá (oftewel Chicken Pizza) zijn. Een uur later zijn we de deur uit, maar eerst nog een ontbijtje bij een zogenaamde cookshop op El Bazar op de hoek van het Zócalo.
Vervolgens met een combi naar Chitzén Itzá. De chauffeur belooft dat we na 20 minuten zullen vertrekken, maar het worden er natuurlijk dertig. Onderweg draait de chauffeur keiharde Mexicaanse muziek ('ha-ha-ha ha...').
Om 9.30 uur stappen we met piepende oren uit bij Chitzén Itzá. Nu is het hier nog rustig; zo'n twee uur later wordt het al goed druk. Prachtige site. Vooral de panter en het Chac Mool beeld, die in een ruimte in de piramide El Castillo te bezichtigen zijn, zijn zeer bijzonder, en in originele staat.
Omdat we hebben besloten geen gids te nemen leest Mark voor uit één van de bijbels, doch krijgt geen fooi. Het is waanzinnig warm. Edward voelt zich niet goed en blijft zitten in de airconditioned filmzaal, waar we een videofilm hebben bekeken. Arjan, Mark en Edward gaan de site verder bezichtigen, en houden het tot twee uur 's middags uit, waarna zij Edward oppikken uit de filmzaal.
Vervolgens langs de souvenirshop en de markt vol standjes met souvenirs. Op de markt worden we belaagd door verkopers. Mark, Arjan en Enno kopen, na stevig onderhandeld te hebben, drie T-shirts voor 81 pesos.
Bij terugkomst in Valladolid gebruiken we een fruitsalade. In het hotel een duik in het zwembad. Mark brengt de vuile was weg naar een wasserette en neemt op de terugweg koud bier mee.
Daarna uitgebreid uit eten bij TL-zaak, waar we Jenny en Johannes tegenkomen, in het gezelschap van twee Amerikanen Jenny en Steve. Tijdens de maaltijd komen twee jochies bedelen om geld, maar omdat we dit uit principe niet doen, geven we ze de overblijfselen van ons voedsel. Na enig twijfelen eten ze het toch.
De maaltijd wordt afgerond met gebak. Op het Zócalo drinken we nog zelf gekocht bier, wat we opdrinken in het gezelschap van de twee Amerikanen. Pas na middernacht naar bed.

16. Zaterdag 8 november

Uitslapen, zwembad en douche. We pakken onze rugzakken in en stallen deze bij de receptie. Vervolgens goed ontbijten bij dezelfde tent als de dag ervoor. Geheel voldaan gaan we op aanraden van Jenny, Johannes, Jenny en Steve naar de nabijgelegen Cenote Dzitnup, een soort grot met daarin water. Bij de ingang zijn een slingeraap en twee katachtigen te zien. Hier komen we ook onze amigo's weer tegen. De grot is mooi en veel mensen gaan er zwemmen. Omdat we geen zwemkleren bij ons hebben gaan Enno, Arjan en Mark maar in ondergoed zwemmen. Heerlijk water en lekker spartelen.
Buiten halfnaakt drogen. Hier kopen we ook nog wat souvenirs. Met een combi weer terug naar Valladolid, waar we ons bij de wasserette laten afzetten. Met de schone was naar het hotel, onderweg wordt nog naar Nederland gebeld. Inpakken en met de spullen naar het busstation.
Daar pakken we om vier uur de bus naar Tizimin. In de bus werken we nog een fles fris, twee zakken chips en een pak Mexicaanse negerzoenen naar binnen. Bij de overstap in Tizimin moeten we 2½ uur wachten. Om de tijd te doden lopen we door de stad heen komen een bierhal tegen. Binnen nemen we ieder een fles bier (940 ml), waarbij wordt geïntegreerd met de barman/eigenaar en andere lokalen. Van de eigenaar krijgen we het adres van de burgemeester van Rio Lagartos. Op een vodje schrijft hij een tekst met het verzoek om zijn Nederlandse amigo's goed te ontvangen. In een uur drinken we 5 liter weg, dan is het tijd om te sluiten. Een van de gemaakte amigo's neemt ons in zijn auto mee naar een andere bar, onderweg krijgen we bijna een ongeluk. Met z'n zevenen drinken we daar nog een bier en eten papa's. Een aantal bieren zijn geheel bevroren, zodat we twaalf bier moeten laten aanrukken om iedereen van een drinkbaar flesje bier te voorzien. Onderhand is het tijd om naar het busstation te gaan. Als om de rekening wordt gevraagd zijn onze amigo's er plotseling vandoor.
Na een aantal keren vragen is het busstation snel gevonden. In de bus worden nog enkele contacten gelegd voor het huren van een vissersboot om de volgende dag de flamingo's te gaan bekijken. Aangekomen in Rio de Lagartos blijkt het enige aanwezige hotel failliet te zijn gegaan. Gelukkig is de Mexicaan goed bekend in Rio de Lagartos, en leidt ons midden in de avond langs appartementen en cabana's. Onze Amerikaanse en Duitse vrienden zijn snel gevonden.
Gelukkig kunnen we nog een cabana huren en een hangmat lenen van Steve. De jongen die ons heeft rondgeleid heeft ons tevens uitgenodigd voor een feest ter ere van de 15de verjaardag van zijn nichtje Cynthia. Het feest wordt gegeven op een soort open, ommuurde parkeerplaats. Er zijn ongeveer 300-400 mensen aanwezig en alle zijn mooi aangekleed; wij lopen rond in onze backpackers kleding. De muziek, disco afgewisseld met live-muziek, staat keihard en is door geheel Rio Lagartos te horen; waarschijnlijk is de politie omgekocht. Onze amigo's hebben er in ieder geval niet door kunnen slapen. Het feest schijnt zo'n 8-12.000 pesos gekost te hebben. Als lange blanke mannen zijn we de attractie van het feest. Arjan en Enno zingen zowel in het Engels als in het Nederlands "happy birthday", wat ook op video wordt vastgelegd. Er wordt gedanst door Arjan, Enno en Mark. De Mexicaanse jongeren dansen in rijen en vrijwel uitsluitend in paartjes. Arjan en Edward oefenen hun Spaans, terwijl de anderen dansen en toekijken.
Het wordt een latertje: om 2.00 uur verlaten we het feest. De klamboe komt voor het eerst goed van pas, aangezien we vlak aan het water slapen en het er dus stikt van de muggen. De cabana is erg primitief en bestaat uit vier muren met een punten rieten dak, en iets wat moet doorgaan voor een douche. De enige stukken meubilair zijn een bed en een kastje. Edward, Mark en Enno slapen in het tweepersoons bed onder Enno's klamboe, terwijl Arjan goed ingepakt en besproeid in een hammock slaapt.

17. Zondag 9 november

Na drie uur slaap worden we gewekt door Steve en Georgos, onze visser. Niet veel later zitten we met z'n vijven op de boot om naar de flamingo's gevaren te worden. Met topsnelheid varen we door de bossen heen, om na een uur bij de kust aan te komen. De grootste groep flamingo's zit in een separaat meer, waar zout uit wordt gewonnen. Helaas zitten ze ver van de kant, dus kunnen we ze niet goed bekijken. Daarnaast zijn de beesten erg schichtig, dus vliegen ze meteen weg als je te dichtbij komt.
De visser blijkt opeens naar een baseball wedstrijd te moeten en heeft zodoende grote haast. We voelen ons opgelicht, omdat we hadden begrepen dat de tocht in totaal vier uur zou duren. Op de terugweg varen we langs enkele inhammen, waar minder flamingo's zitten, maar waar we ze wel beter kunnen bekijken. Onderweg komen we de andere boot met de Duitsers en Amerikanen tegen, die op de heenweg zijn. Onze stelling dat we opgelicht worden, wordt uit het gesprek bevestigd.
Tijdens de rest van de terugweg vaart de visser opeens veel langzamer, en maakt een omweg: hij heeft door dat wij er achter zijn dat we opgelicht worden, en wil alsnog de tijd volmaken die is afgesproken. Tijdens de omweg zien we nog witte reigers, mooie vissen, mangrove bos, en nog wat flamingo's.
Na drie uur zijn we terug in de haven. We betalen de visser 200 i.p.v. 300 pesos. Dit levert een fikse discussie op tussen de visser en ons, maar we houden onze poot stijf. Zelfs de broer en de vrouw van de visser bemoeien zich ermee. Het commentaar van Enno tegen de vissersvrouw: "Bemoei je er niet mee, trut" werkt uitstekend, aangezien zij daarna geen verbale bijdrage meer aan de discussie levert.
Terug in onze cabana de rugzakken ingepakt. Vervolgens naar de ontbijtplek waar we om 10.30 uur met onze amigo's afgesproken hebben. Het wordt echter 11.15 uur. Met z'n achten gebruiken we een goede lunch brunch. Een echte gezellige samenkomst. Johannes vertelt hoe je een klamboe moet gebruiken als je in een hammock slaapt, maar volgens Enno is dit wel erg moeilijk vol te houden.
Pas om half drie gaat een bus naar Tizimin, om vanaf daar door te reizen naar Cancún. Cancún is verschrikkelijk veramerikaniseerd en ontzettend duur. We besluiten dan maar door te reizen naar Playa del Carmen. Snel afscheid genomen van de Duitsers en de Amerikanen.
Uiteindelijk zijn we om 22.00 uur in Playa, waar inmiddels een andere tijdzone is begonnen (+1 uur). Het is lastig om een hotel te vinden. Hotels zitten vol, of zijn vreselijk duur. Hier komen we ook Jenny en Steve tegen. Uiteindelijk vinden we een kamer voor 210 pesos per nacht in hotel El Elefante (verschrikkelijk duur vergeleken met wat we tot nu toe gewend waren in Mexico). Uitgeput en uitgehongerd eten we nog een menu van de dag, waarna we snel gaan slapen.

18. Maandag 10 november

Ondanks het lawaai van de bouwwerkzaamheden aan ons hotel slapen we flink uit. De uitchecktijd wordt maar net gehaald en we dumpen onze rugzakken bij de receptie.
Dan op zoek naar een ander onderdak. Na drie kwartier rondlopen haken we af en gaan ontbijten. Na onze bestelling te hebben opgenomen, wordt na 20 minuten gemeld dat de lasagne op is: of we maar iets anders willen bestellen. De geserveerde spaghetti met vlees valt zwaar tegen, het vlees is op één hand te tellen. Op de rekening durven ze zelfs nog fooi in rekening te brengen, maar we hebben genoeg kleingeld om exact gepast te betalen.
In de hitte (ondanks dat de lucht bedekt is) wordt verder gezocht. De hele stad wordt uitgekamd door ons te splitsen in twee groepen. Om kwart over drie eindelijk goed onderdak gevonden. Een appartement met een tweepersoons -bed en -slaapbank, keuken en koelkast. Enno en Mark halen bier, fris en broodjes om de eerste trek te stillen. Het is inmiddels gaan regenen.
Na een bier en wat eten wordt siësta gehouden. Na de siësta uit eten. Alles is hier duurder, maar de geserveerde hoeveelheid is goed. Na het eten wordt nog koffie gedronken bij een Italiaans restaurant. De rekening wordt mondeling gepresenteerd als 45 pesos, terwijl 4x10=40 pesos. Als we hier opmerking over maken, wordt het verschil uitgelegd als servicio. Na enige discussie biedt de ober zijn excuses aan en krijgen we een tegoedbon voor een gratis drankje bij het eten.
Na de koffie checken we the-place-2-b in Playa uit: Captain Tuxin. Daar speelt een goede band, gevolgd door goede disco muziek. We worden uitgecheckt door lelijke Duitse vrouwen, Edward raakt met één van hen in gesprek. Arjan offert zich op om met een vriendin van haar te gaan praten. Enno en Mark raken even later in gesprek met twee Nederlandse dames, Annemarie en Mariska. Met het vele bier, de goede muziek en het goede gezelschap is het weer eens goed dakken. Mariska en Enno draaien de hele avond wat om elkaar heen. Maar er is nog een Jake, een Amerikaan die voor beide dames de hele avond de drank betaald. Enno wordt ingezet om Jake af te poeieren. Tegen het eind van de avond wordt door Enno en Arjan geslowed met Mariska en een Duitse. Dit leidt tot een bek-aktie tussen Enno en Mariska.
Als de tent om 3.00 uur sluit wordt het feest op het strand voortgezet. Zonsopgang wordt niet gehaald, mede omdat de klok een uur vooruit is gezet, en de zon dus een uur later opkomt dan we hadden gedacht. Om 6.00 uur naar het appartement.

19. Dinsdag 11 november

Goed uitslapen, vervolgens naar het strand. Tijdens het flaneren komen Arjan en Enno Annemarie tegen. Zij nodigen haar uit om bij ons te komen zitten. Zij blijft maar praten, terwijl wij om beurten slapen en wat terugzeggen. Edward houdt het niet meer uit en zoekt snel verkoeling in het water.
Aan het eind van de middag wordt een gevangen haai op het strand gesleept ('please disperse, nothing to see here !'). 's Avonds eten we een zelfgemaakte maaltijd in het appartement, waarvoor Annemarie en Mariska ook uitgenodigd zijn. Mariska houdt zich geheel afzijdig, terwijl Annemarie zich wel gezellig opstelt. Mariska zeurt dat ze eten te pittig vindt en eet nauwelijks (afvallen kan geen kwaad). De koffie valt goed.
Enno voelt zich niet zo goed: opkomende verkoudheid (hoofd-, keel- en spierpijn etc.). Om half twaalf blijkt Mariska opeens een afspraak te hebben met Jake. Het verhaal dat ze overdag met een kater op bed lag, zal dus wel niet kloppen. Kortom, aardig afknappen.
Wij blijven in het appartement en roddelen lekker na over deze avond, vervolgens gaan we zelf ook het dorp in om te stappen. Omdat Enno zich niet 100% voelt, gaat hij om half twee naar huis.

20. Woensdag 12 november

Arjan, Mark en Edward gaan 's middags naar het strand, Enno blijft in bed. Als we van het strand aflopen komen we Astrid en Tula tegen, die we uitnodigen om bij ons te komen eten. 's Avonds wordt wederom een tattihap gemaakt: spaghetti. Tot de verrassing van Enno eten de dames mee. Het is in ieder geval een stuk gezelliger dan het etentje van de avond ervoor.
Enno blijft slapen, de rest gaat stappen. In onze vertrouwde uitgaansplek worden we genegeerd door Annemarie en Mariska, maar dit is wederzijds.

21. Donderdag 13 november

Tot 10.00 uur uitslapen. Goed ontbijt met brood salami/kaas, eieren, meloen en koffie. Om twaalf uur naar Astrid en Tula, waarmee we naar Tulum gaan. Onderweg regelen Arjan en Enno een taxi voor de reis naar het vliegveld van Cancún, en bevestigen ze de terugvlucht. In Tulum krijgen we ruzie met een gids die ons de site wil laten zien. De site Tulum stelt niet veel voor, maar is wel mooi gelegen. Edward, Arjan, Tula en Astrid nemen nog een duik in zee. Langs de souvenirshops, waar alles erg duur is, lopen we terug naar de busstop. Hier pakken we de laatste bus naar Playa del Carmen.
Terug in Playa halen Arjan en Edward gebraden kip en ingrediënten voor het eten. Mark zorgt dat de ingrediënten worden samengevoegd: rijst, tomaten, pepers, ananas, champignons, etc. Daarna stappen. De muziek is niet zo goed. Enno praat de hele avond met Tula, maar deze blijft helaas trouw aan haar sukkelige vriendje, dus Enno brengt haar om 2.00 uur terug naar haar hotel. Edward heeft een bek-aktie op het strand met Astrid.
Inmiddels zijn Arjan en Edward al in het appartement en hebben de fles tequila aangebroken. Met z'n drieën borrelen we nog wat door. Arjan en Mark gaan kennismaken met de Mexicaanse buren, terwijl Enno gaat slapen. De Mexicanen blijken een rondreizend cabaretier gezelschap te zijn, en stellen zich zeer gastvrij op. Nog later in de ochtend komt Edward aanzetten, die natuurlijk direct uitgehoord wordt. Om 6.00 uur worden de buren 'Buenos noches' gewenst.

22. Vrijdag 14 november

Uitslapen tot half één en vervolgens naar het strand. Annemarie komt daar nog langs en blijft de rest van de middag bij ons zitten. Als de zon onder is lopen we weg van het strand, maar Enno krijgt van drie Mexicanen wat gebakken vis aangeboden. De rest sluit aan en eet ook mee. Twee van de Mexicanen blijken duikinstructeur te zijn en iedere dag vis te vangen, om deze 's avonds op het strand op te eten. Even later komt een gitaar te voorschijn en worden Mexicaanse, Engelse en Nederlandse liederen ten gehore gebracht. Mark ziet voor eerst een maansopkomst.
Arjan haalt het bier en de rest van de tequila uit het appartement, zodat we al snel in een feeststemming zijn. De politie loopt ook nog langs en vraagt de Mexicanen om alle rotzooi op te ruimen; ons wordt niets gezegd. Om een uur of acht is het weer mooi geweest en gaan we terug naar het appartement.
Bij een Italiaan eten we een goede hap: Edward en Arjan kreeft, Mark vleesch, en Enno pizza. Ook consumeren we hier onze gratis cocktail, die goed wil smaken. De muziek is deze avond weer eens goed, zodat lekker gedanst kan worden. Het is één grote Nederlandse kliek op het verhoog buiten: splits, Annemarie, Tula, Astrid, en later ook nog de twee Delftenaren van Mexico stad. 't is hier fantastisch is er niets bij !
Diep in de morgen bekijken alle mannen het stereotiep blonde snol, ze is in het gezelschap van een dikke Amerikaan met snor en bril. Als ze om vijf uur naar huis gaan spreken we de eigenaar nog even, die vertelt dat de blonde snol een callgirl is, en dat hij haar heeft betaald om haar op het Braziliaanse feest van de volgende avond te laten strippen. Helaas moeten wij dit gaan missen.

23. Zaterdag 15 november

Om 13.00 uur worden we bij het appartement opgehaald door de taxi. Via Houston en London bereiken we Amsterdam op

24. Zondag 16 november

waarmee een einde komt aan onze Mexico-reis.